Van de koffer wegduiken – (schapenkaassalade)

Van de koffer wegduiken – (schapenkaassalade)

Het leukste van op reis gaan is thuis komen. Zeggen sommige mensen. Deels ben ik het eens: na een matras als een deur of juist spons, een muf riekend, synthetisch, te plat kussen, alle dagen een continental breakfast met een blubber-ei, een lamgeslagen darmstelsel door die lekkere, lauwwarme versgebakken vezelloze witte baguette’tjes en nadat elke maaltijd uit 3 gangen heeft bestaan ‘omdat het nou eenmaal vakantie is’, ben ik wel weer toe aan mijn eigen stulpje.
Dat thuis komen heeft echter ook een groot nadeel. Iets dat een grote onvolkomenheid van mijn persoontje aan het licht brengt..
De koffer.
En dan specifiek: het uitpakken ervan.
Na dat oeverloze gesjouw met dat geval tijdens de vakantie plaats ik hem opgelucht in de verste hoek van het huis zodat ik mijn teruggekomen leventje kan oppakken, zonder dat ik naar dat ding hoef om te kijken. Je zou het op dat moment een kof-ver kunnen noemen… En ik zeg je: daar staat ‘ie niet 1 dag. Het liefst laat ik hem daar een week of twee, drie geparkeerd staan, tot mijn leven volstrekt onleefbaar wordt zonder de inhoud ervan. In mijn vrijgezelle leventje stoorde ik hier niemand mee en had ik niet eens in de smiezen dat ik ontwijkend gedrag vertoonde, maar samenlevende bekruipt mij het gevoel dat ik koffer-opruim-wise niet helemaal in orde ben. Wat zegt dit over mijn karakter? Maak ik dingen niet graag af? Loop ik weg voor de realiteit? En het vreemde is: de opluchting nadat ik me toch maar aan het opruimen heb gewaagd, leidt niet tot persoonlijke verbetering. Ik ben dus ook nog eens hardleers. Wat een confrontatie, Pff.. En dat terwijl ik net nog zorgeloos en uitgerust uit het vliegtuig stapte. Ik ben toe aan vakantie.

Ik kom er op omdat ik zojuist 2 vakantie (tjes) achter de rug heb: Texel en Corsica. Wat er overeenkomstig bij terugkomst in die koffer van me te vinden was, is schapenkaas! Wat een heerlijkheid: hard, droog, ziltig. Dooreetmateriaal pur sang. Dat is dan ook het enige dat ik bij hoge uitzondering als de sodemieter uit mijn koffer friemelde.
Hier een salade met die lievelingskaas. Ik combineer hierin doperwten met een graan, bruine rijst in dit geval, omdat die combinatie zorgt voor een volwaardige vleesvervanger. Er wordt door die combi namelijk carnitine aangemaakt: een aminozuur dat in voornamelijk dierlijke producten zit. Potje gezond, hé!

Recept

Schapenkaassalade voor in de lente
Salade / bij-/ voorgerecht, 20 min, 4p.

– Kook het graan van jouw keuzen zoals staat vermeld op de verpakking.
– Snij de prei in ringen.
– Verhit in een koekenpan een ruime scheut olijfolie of klont roomboter: wat jij lekkerder vindt. Als het heet is gooi je de prei erbij, bak het voor een minuutje om en om en zet dan het vuur laag. Na een kwartiertje is het gaar en klaar.
– Snij de gewassen radijs in plakjes.
– Giet ruim kokend water over de diepvrieserwten. Laat 2 minuten staan en giet dan af. Ik vind het lekker het niet verder door te garen. Zo behouden ze hun kleur en bite.
– Maak in een kommetje een dressing van 1 el mosterd, 3 el olijfolie, 1 el (appel-)azijn en 1 tl kerriepoeder.
– Gooi alles bij elkaar en giet de dressing erover, hussel goed. Als je nog wat verse kruiden hebt staan, knip die er dan ook over heen. Breng op smaak met zout en versgemalen peper. Ten slotte schaaf je er royaal kaas over heen. Blokjes is ook lekker, wat jij wil;-)



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.