TOmaat

TOmaat

Ik heet Kee, mijn zusje heet To, de vorige hond Ka en de 10 weken oude dartelende pup Ko. Mijn moeder heeft dus een voorliefde voor 1-lettergrepige, niet zo standaard, namen.

Vroeger leidde dit nogal eens tot frustratie. In geen stad of land vond ik tot oprecht verdriet ooit een mok of sleutelhanger waar mijn naam op pronkte. Ooit is er in een Frans toeristisch kustdorpje een soepkommenboertje zo vriendelijk geweest om de in sierlijke letters meegebakken naam ‘Marianne’ weg te schrapen om er met een benzinestift in 3 hanenpotige blokletters mijn naam op te zetten. Alles voor de verkoop, moet ‘ie gedacht hebben.

Maar ook verwarring omtrent mijn naam vierde dikwijls hoogtij: als ik ergens mijn hand uitstak om me voor te stellen, volgde steevast minimaal 3 keer: “hoe?!?”. Mijn zusje, die deze ervaring deelt, probeert vaak de verwarring voor te zijn door direct haar naam te spellen: “Het is T.O.”. Waarna ze vaak een opgeluchte reactie krijgt: “Oh, je heet Theo!”

Goed..

En dan is er nog zoiets als de achternaam. Als meisje weet je van kleins af aan dat de kans groot is dat je ooit een andere achternaam krijgt. Ik was juist altijd zo blij met mijn de mijne. Met zijn 10 letters zorgt hij voor evenwicht en kadans in combinatie met mijn korte voornaam en ergens vind ik hem ook spannend: er was ooit een voorvader met een grote handelsgeest die bij aankomst van een VOC-schip als eerste op de kade heeft gestaan om voor een mooi prijsje wat huiden op de kop te tikken om ze vervolgens voor goud geld aan de man te slijten. Ofzoiets.

 

Door de verhalen over de familie Nus, die altijd iedereen via via kent, die 2 zonen hebben, namelijk Paul en Anton en een meneer Selie die luistert naar de voornaam Peter, begon ik me wel eens zorgen te maken. Wat als ik ooit ‘ja’ zeg tegen meneer Ver of Tamine? Die zorgen beperken zich niet tot mezelf, want zal mijn zusje na een krabbel bij het altaar ooit door het leven gaan als mevrouw To Nijn, To Maat of, wanneer ze met een Zwitser aan de haal gaat, To Blerone??

 

Over tomaat gesproken; dit is niet zozeer een recept, maar eerder een aanbeveling. Ik heb het een jaar eerder al eens gemeld, maar ik wil iedereen ertoe bewegen eens zelf tomaten te drogen. In de oven. Het kost een klein beetje tijd, maar verder zero energie. En het resultaat… is groots!

Eet ze als tapa, door de sla, gebruik ze als basis of garnering voor de soep, door een tapenade met noten en verse kruiden, of.. als cadeautje! Zie onder.

 

Recept

Zefgedroogde tomaat, minimaal 1,5 uur.

Verwarm de oven voor op 150 graden.

Neem mooie rijpe tomaten en snij deze in dunne partjes; ongeveer 12 bij een gemiddelde tomaat. Leg de partjes met de vloeibare binnenkant naar boven op een met bakpapier bedekte ovenplaat. Besprenkel met: balsamicoazijn, ruim olijfolie, zout, peper en verse tijm, zodat ieder partje overal mee bedekt is. Zet de plaat in de oven en laat de tomaat daar minimaal 1,5 uur in drogen. Langer is meer ingedroogd en dus geconcentreerder van smaak. Check regelmatig; als het te hard gaat, zet je de oven iets lager.

Recept linzensalade met zelfgedroogde tomaat, verse kruiden en blauwe kaas, zie: linzensalade.

Cadeautip. Weer ‘ns wat anders dan een fles wijn.. 😉



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.