Me and Mar

Me and Mar

Ik ben een maand in Azië geweest. 31 dagen heb ik via 3 menukaarten per dag een andere wereld mogen proeven. Je kunt me niet gelukkiger maken! Eenmaal thuis gekomen hoor ik om me heen: “Nou, je zal wel bergen inspiratie opgedaan hebben voor je blog!”…
Ja en nee. Ergens ben ik door schade en schande wijs geworden omdat toch vaak geldt: Don’t try it at home. Zo herinner ik me van mijn reis naar Vietnam 10 jaar geleden, de traditionele koffie die gezet wordt met een klein aluminium apparaatje. Mijn moeder stond laatst na het uitruimen van de kelderkast te rammelen met een zilverkleurig object gewikkeld in plastic folie: “Mag dit weg??”.  Ook denk ik aan de kilo’s La vache qui rit enBabybell-kaasjes die jaar in, jaar uit aan het eind van de zomer in de koelbox met ons de grens overstaken om vervolgens in een Nederlandse ijskast hun laatste dagen te tellen. Terwijl ik dit schrijf bekruipt me plots het gevoel dat er in de kast achter me ook nog een zak unieke, pimpelpaarse, limited edition M&M’s uit de M&M-store in New York, waar ik 2,5 jaar geleden was, te vinden is. Die zullen nu wel wit zijn. Nee, smaak heeft niet alleen te maken met de ingrediënten van een product en de uitwerking er van op jouw papilletjes. Sfeer, geur en gevoel zijn minsten van even grote invloed. Maar dat neemt niet weg dat ik mijn ervaringen met de keuken in Myanmar maar al te graag met jullie wil delen!De Myanmarese keuken kent invloeden vanuit zijn buurlanden China, India, Thailand en Bangladesh wat betekent dat er eindeloos veel rijst maar ook papadum en naan op het menu staan. 
Daarnaast blijft ook de invloed van de Britten niet onopgemerkt: waar je ook komt, bij het ochtendgloren en vlak voor het slapen gaan (lees: 21:00 uur, want om 05:00 uur galmen de boeddhistische gebeden je alweer je bedje uit) het is altijd theetijd: op iedere tafel, bar en hotelkamer staat een publiek thermoskannetje met tea for free.Naast de thee is er nog een ander vloeibaar goedje waar je niet omheen kunt: soep. Voorafgaand aan iedere bestelling wordt een kop soep geserveerd. In het begin moet je er even aan wennen en roep je als kneiterige Nederlander nog in gebrekkig Engels: “Wie dit not order ze soup!” Maar de kelner spreekt nog gebrekkiger Engels, dus die is alweer met gezwinde spoed vertrokken. No worries: van de soep geen spoor op de rekening.

Lopend over de eindeloze foodmarkets, waar je oprecht het gevoel hebt een van de weinige toeristen te zijn (ben ik naïef?), valt me op hoe de mensen met eten omgaan: het is orde en respect wat de klok slaat. Iedere boon, veel te hete peper en knoflookteen verdient een special treatment voordat ze geordend als een leger uit hun buurland worden geëtaleerd: een feest voor het oog.Als vegetariër kun je in dit land prima uit de voeten. Ze mogen de betekenis van ‘no meat’ dan wel niet begrijpen. Kee die als kip-imitatie door het restaurant vliegt, levert steevast een kostelijk vleesloos maal op.

Ten slotte zijn er een paar ingrediënten waar je in dit land niet omheen kunt: pinda’s, knoflook, sesam, mango, avocado, tomaat, bloemkool en thee. Ja; thee in eten! In h è t gerecht van Myanmar: Lahpet Thoke oftewel tealeaf salad: overheerlijk. Binnenkort kun je hier absoluut gerechten vinden die geïnspireerd zijn op de keuken van, en de reis naar, dit meer dan fantastische land. Want ok, ik zal eerlijk zijn: tegen beter weten in heb ik 2 zakjes pickeled tealeaf meegesmokkeld. T ó ch te benieuwd of het mij in dit kikkerland ook zal lukken…. Hoezo eigenwijs?
Wordt vervolgd.



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.