Koolhydraden – (Marmite spaghetti)

Koolhydraden – (Marmite spaghetti)

Het meervoud van draad is draden. Dus toen ik klein was, lag ik het meervoud van een koolhydraat voor mij voor de hand.

Ik leerde mezelf wel meer persoonlijke grammaticale logica aan. Zo kon een woord ook niet meer dan 2 aaneengesloten klinkers hebben. Ik sprak daarom niet over rooie, maar over rode wijn. Over goede tijden in plaats van goeie. Maar ook over… de vieze ‘luiders’ van mijn zusje.

Denkend aan die eerste logica, vraag ik me af wat het moment geweest moet zijn waarop ik als klein meisje kennis leerde maken met koolhydraten. Misschien was het wel bij vriendinnetje Anna. Wanneer ik bij Anna speelde kreeg ik altijd zo’n mini-klein glazen Duralex bakje gevuld met een stuk of 7 chocolade rozijnen. Ik vond dat zo’n groot feest, dat ik van iedere rozijn, 1 voor 1, zo lang mogelijk wilde genieten. Als een soort knaagdier peuzelde ik eerst de chocola eraf en dan, al zuigend, verorberde ik de krent. Tergend langzaam. Helemaal in vergelijking met Anna, want die sloeg d’r bakje altijd in 1 teug achterover om erna meteen om een refill te bedelen. Haar moeder had telkens dezelfde, lichtelijk hysterische, reactie: “Neem nou eens een voorbeeld aan Kee, Anna! Je weet toch dat koolhydraten zich verzamelen op je dijen!” Nou, ik wist helemaal niets. Niet wat dijen waren en om over koolhydraten maar te zwijgen.

Koolhydraten staan tegenwoordig een beetje in een kwaad daglicht. Hele bevolkingsgroepen keren de koolhydraat ineens de rug toe. Compleet ten onrechte. Bij fysieke inspanning zijn ze bijvoorbeeld onontbeerlijk: je begint immers ook geen roadtrip met je bolide zonder eerst de tank vol te gooien. Zoals een vriend van me altijd zegt: het is gewoon boekhouden.

 

Ik ben net terug van een 5-daags tripje naar Rome, waar ik ook veel aan die draden moest denken. Door de pasta. Wat een bergen. Wat kunnen ze dat goed. En.. waar laten ze het? Ik heb geen gelengelegenheid onbenut gelaten en werkelijk alles geproefd. Er was 1 duidelijke winnaar. Op een keer draaide ik vanaf het bord van mijn vriendje mijn vork vol spaghetti, waarna ik even licht in mijn hoofd werd. Wat goddelijk. ‘Tagliolini burro e alici’. Pasta met boteransjovissaus. Niets meer en niets minder.

Thuis aangekomen heb geprobeerd die extatische smaak te benaderen: met een vega-versie.

 

Marmite spaghetti. Heerlijk op een brakke dag of als bijgerecht.

 

De rode koolhydraad van dit verhaal is dat je jezelf niet zo resoluut iets moet ontzeggen en dat je vooral moet blijven genieten. Koolhydraten zijn heel gezond; met mate. Dus, Anna, vergrijp je vooral nog eens aan een rozijntje of twee. Of aan deze pasta.

Recept

 

Marmite spaghetti

Snack/ bijgerecht, 10 minuten, 4p.

 

Voor het beste resultaat maak je de pasta natuurlijk zelf;-)

Maar anders kook je de verse pasta al dente in water met een scheutje olie en zout.

Wanneer de pasta bijna klaar is smelt je in een klein pannetje de boter, marmite en een eetlepel kookwater van de pasta.

Als de pasta klaar is, hou je 1 soeplepel kookvocht apart en giet je de pasta af. Gooi terug in de pan en meng goed met de marmitebotersaus. Schep er 1 – 3 lepels kookvocht bij om een saus te creëren. Beetje versgemalen peper en een ruime hoeveelheid gemalen Parmezaanse kaas.

Boodschappenlijst

De ‘Tagliolini burro e alici’ in Rome.



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.