Bakkie troost – (vega lasagne)

Bakkie troost – (vega lasagne)

Ik heb twee kinderen.
Als ik dat minimensje van 4 maanden om 07:00 uur ‘s ochtends gevoed en wel even in ons bed leg en mijn vriendlief vraag of hij haar even wil vermaken omdat zij wél stuitert van de energie, ontplooit zich het volgende scenario. Meneers ogen doen trillend een poging half open te gaan en onder luid gekerm rekt ‘ie zich in slow-motion uit, waarna zijn hoofd onder het donzen dekbed verdwijnt. Met een bedompt, krakerig stemmetje kan ik nog net verstaan wat er onder vandaan komt: “Nee Kee, ik vrees dat het ècht niet gaat. Ik zou het met alle liefde doen, maar het gaat ècht niet. Ik ben zó uitgeput: ik denk dat ik op het punt sta ziek te worden!” En zo gaat het theatrale gewauwel nog wel even door. Zoals ik al zei: ik heb dus twee kinderen.
Wat is dat toch met mannen en ziek zijn? Ik vind dat je over het algemeen behoorlijk van die andere sexe op aan kunt: ze krijgen die pot olijven wel open, met hun at-ease-relativeringsvermogen brengen ze je tot rust wanneer je weer eens als een kip zonder kop emoties de boventoon laat voeren en ze weten de weg wanneer je Tomtom het begeeft. Maar zodra er een fysiek mankementje dreigt.. Ja alleen al ‘dreigt’, dan heb je nog meer dan een kind aan ze.
De dag na mijn bevalling was ik compleet overdonderd door wat me allemaal overkomen was, maar ook minstens door de volgende opmerking van meneer: “Ik ben nu zó moe; ik ben oprecht nog nooit in mijn leven zó moe geweest.” … I rest my case.
Als je het er met mannen over hebt beland je vrijwel direct in de pijngrensdiscussie, waarop mijn vriend de boel steevast lam legt met de dooddoener; “als een bevalling echt zo veel pijn had gedaan, was het wel een mannentaak geweest.” 

Dat is het aandoenlijke: ze hebben zelf helemaal geen notie van hun eigen aanstellerigheid. Er zit dan ook maar een ding op: vol medelijden troosten.
Met dit troostmaal bijvoorbeeld. Warm, lekker zacht van structuur en boordevol umami.

Recept

Vegetarische lasagne
Hoofdgerecht, 1,5u (incl. oventijd), 4p.

– Begin met de tomatensaus: snij de ui, knoflook, wortel, bleekselderij en tomaat fijn.
– Bak in een ruime hoeveelheid olie op hoog vuur de ui en knoflook aan, wanneer het glazig is voeg je de rest van de groenten, laurier, oregano, peper en zout toe.
– Schep om en voeg dan tomatenpuree en een kopje rode wijn/ water toe.
– Draai het vuur laag en laat de saus met de deksel op de pan  minimaal 20 minuten, maar liever veel langer: een paar uurtjes, pruttelen.
– Als de saus waterig is, laat het dan pruttelen zonder deksel zodat het indikt.
– Als alles uit de saus gaar is: van het vuur halen, op smaak brengen met peper en zout en pureren tot een gladde massa.
– Nu maak je een paddenstoelenroux. Snij hiervoor de paddenstoelen fijn.
– Bak op middelhoog vuur, in weer een ruime hoeveelheid olie, de paddenstoelen. Er komt eerst vocht vrij, bak door tot dit is verdwenen.
– Voeg peper toe.
– Als de paddenstoelen mooi bruin zijn, strooi je de meel erover; bak dit even mee zodat het gaart.
– Giet dan de bouillon erbij en blijf goed roeren. De saus gaat nu binden. Als het te droog is voeg je water toe, te nat extra meel.
– Als je roux de juiste consistentie heeft draai je het vuur uit.
– Snij de courgette in dunne plakken.
– Vul nu de ovenschaal met laagjes van de saus, de roux, de courgette en het deeg, waarbij je begint en eindigt met de tomatensaus. Ik doe altijd maar twee laagjes deeg omdat ik het anders te melig vind.
– Ten slotte strooi je er kaas over van jouw keuze: geitenkaas, blauw, belegen: het is allemaal lekker. Mooie manier om van je restjes kaas af te komen.

Boodschappenlijst



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.