Artisjokkebrok

Artisjokkebrok

Ik voelde me de laatste tijd een beetje een Pinokkio. Of beter: Pi-jokkio. En ik vraag me echt af: hoe doet die beste pop dat, dat continue gelieg? En dan verloor mijn neus nog niet eens haar schans-achtige gestalte.
Maar ja, ik moest wel.. 12 weken lang… Als je begrijpt wat ik bedoel.
84 dagen loog ik dat ik me goed voelde, verzon ik dat ik ergens anders een feestje had waardoor ik niet kon komen, riep ik tegen de ober dat ik niet hield van dat perfect gepocheerde lopende eitje bovenop mijn broodje en zei ik dat zelfs één glaasje overheerlijke, koele chardonnay desastreuze gevolgen zou kunnen hebben voor die o-zo ontzaglijk belangrijke dag morgen.

Allemaal gejokt. Ik voelde me alles behalve goed, mijn feestjes vonden plaats boven de plee, na twee keer geprobeerd te hebben een doorgekookt ei weg te krijgen heb ik dat ook maar gestaakt en mijn lichaam schreeuwde alleen maar chardonneeeeee!

Ik ben dus zeg maar zwanger. Inmiddels al langer dan twaalf weken en ik kan gelukkig concluderen dat bovenstaande periode ver achter me ligt. Vanwege die verdamde misselijkheid, maar ook vanwege dat gehuichel. Hoe doen al die vrouwen dat? Ik las net op Nu.nl dat mannen drie keer zo vaak liegen als vrouwen. Dat lijkt me sterk. Hebben ze al dat prille bollebuikengeveins wel meegeteld?
Op mijn fietsje onderweg naar afspraken nam ik steevast allerlei huichelachtige scenario’s door, zodat ik niet knalrood met mijn bek vol tanden ontmaskerd zou worden. Wat in deze leeftijdscategorie en in bezit van vaste vriend al volstrekt onmogelijk lijkt. Je hoeft maar een cassis te bestellen of de groep wisselt al insinuerende blikken uit: hen hoef je echt niets te vertellen hoor, zij hadden het echt al laaaang door. Mijn excuses met eindeloze details, toelichtingen, mitsen en maren maakten mijn geneuzel er ook niet geloofwaardiger op. “Ja, ik hoef geen drankje want gister is het heel erg laat geworden, ik had namelijk een feestje van een vriend van een ex-collega, je weet wel, waar ik acht jaar geleden toen aan dat ene project mee samenwerkte, waarvoor ik toen nog een weekend naar Antwerpen moest toen die lange file er stond vanwege dat ongeluk waarbij dat oude omaatje overleed waardoor ze toen haar 29-jarige poedel zielsalleen achter liet…”
Nee, dit twaalf weken durende experiment heeft mij een ding meer dan duidelijk gemaakt: ik hou NIET van jokken! Waar ik wel van hou is dat ik me nu opperbest voel, ik het van de daken mag schreeuwen ennn ik hou van artisjokken. Kommaar op. Artisjokspinaziedip.

Recept

Artisjokspinaziedip

Snack, 15 min., 8p.

– Verwarm de oven voor op 180 graden.
– Gooi in de keukenmachine: kwark/ roomkaas, zachte kaas in blokjes, bijna alle harde kaas in blokjes (hou iets over voor garnering), knoflook, oregano, peper en snufje zout. Blend tot het goed gemengd is, er mogen nog wel wat brokken harde kaas in zitten. 
– Voeg dan de artisjokharten, spinazie, citroenrasp, cayennepeper en melk/ olijfolie toe. Blend nog even kort tot het gemengd is, laat het niet compleet egaal worden.
– Giet de massa in een laag ovenschaaltje, rasp er het restje harde kaas, nog een beetje citroenrasp en strooi er peper over.
– Zet in de oven tot het een mooi bruin korstje heeft: ongeveer 25 minuten.
– Dan als het afgekoeld is lekker dippen met geroosterde pita of crostini’s.

Boodschappenlijst



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.