Verhuizing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Verhuizing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Prinses Beatrix en ik hebben iets gemeen: beiden kozen we week 2 van februari 2014 om maar eens te gaan verhuizen.
Ik weet niet of Beaatje ervan op de hoogte was, maar gezondheidsinstelling Riagg waarschuwt voor het grote risico op stress als gevolg van een verhuizing. En gezondomgaanmetstress.nl beweert dat, na de dood van een naaste en ernstige ziekte of verwonding, verhuizen hetgeen is waar de mens compleet door van de wijs gebracht wordt. Angst en onzekerheid zou hieraan ten grondslag liggen.
Angst en onzekerheid? Die heb je toch net overwonnen door het vinden van een nieuw huis? Als de handtekening gezet is kun je er toch redelijkerwijs vanuit gaan dat het wel goed zit met je nieuwe stulpje.
Toch moet ik bekennen dat mijn verkassing ook niet geheel emotieloos plaats gevonden heeft. Zoals bovenstaande titel al aangeeft: het ging met horten en stoten en dan doel ik voornamelijk op de in-en uitpak fase. Als nooit tevoren word je bewust van de zin, onzin en hoeveelheid van… materie. Wat in mijn wandelgang de afgelopen week al voor matering door ging.
Fotoboeken van vroeger, strandjurkjes die ik met mazzel 2 x per jaar draag, fuchsia-roze pumps die zo leuk passen bij die dito hoed; die hoed die weer in die levensgrote hoedendoos zit, en een loodzware gietijzeren fonduepan die ik 7 jaar geleden van de Sint heb gekregen; ik was er zó blij mee, hij zat nu nóg in de verpakking. Dit is slechts een kleine greep. 28 dozen had ik nodig om mijn leven te verpakken. 28 x 50 liter = 1400 liter levensbalast. Het enige dat maar door mijn hoofd bleef gonzen waren de gevleugelde woorden van Youp van ’t Hek: “Ik wil niet hebben, ik wil zijn”. Maar ja, weggooien is ook zo zonde..
Op een verhuisservicewebsite las ik dat er wordt geadviseerd om uit te gaan van 15 dozen per persoon. Misschien moet ik overwegen toch eens een bezoekje aan het Riagg te gaan brengen.
Ik vraag me af hoe onze voormalig koningin hier in staat. Heeft zij ook een ongebruikte fonduepan? Huurt ze ook een liftje? Ziet ze überhaupt een doos? En in hoeveel dozen sleurt zij haar leven mee naar Drakensteyn?
Of ik daar ooit achter kom is een raadsel. Tot die tijd laat ik mijn nu nog lege muren op me af komen al wachtende op de UPC, Telfort èn verwarmingsmonteur: Oost west, thuis best.
Voor het geval de pannenset nog niet gevonden is, hier een simpel, vullend en appetijtelijk receptje waar je slechts 1 koekenpannetje voor nodig hebt.
Croque madame met blauwe kaas & peer

Besmeer 1 zijde van het ene sneetje brood met mosterd en daarna royaal met de kaas van jouw keuze. Ik gebruik altijd Roquefort; mijn lievelingskaas.
Leg er dan 1 laag dunne plakjes peer en de volgende snee brood op.
Laat in de koekenpan een scheut kerrie-olie (of een klont roomboter/ scheut olijfolie met een 1/2etl kerriepoeder) op hoog vuur heet worden. Leg de tosti in de pan en laat de onderste zijde goudbruin worden. Keer hem dan om, zet het vuur laag en dek af met een deksel. Dit laat je een paar minuten staan tot de andere zijde ook bruin en de kaas gesmolten is. Als ‘ie klaar is, leg je de tosti op een bord. Verwarm wat nieuwe olie in de pan en bak het ei gaar met de dooier zoals jij hem lekker vindt. Ondertussen open je de tosti, beleg je hem met rucola, sla je hem dicht en dek je hem af met het gebakken ei. Beetje zout & peper erover en klaar!
Tip: een sneetje brood met honing besmeren is ook woest aantrekkelijk!




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *