Ja, ik accepteer cookies

Ja, ik accepteer cookies

Kerstdinee of kerstdija; that’s the question. Kerstmis doet zich voor als een tijd van familiair vrolijk samenzijn, maar in de praktijk blijkt het tegendeel soms waar. De Telegraaf heeft daarom zelfs een heuse pedagoog uit de kast getrokken om wakker Nederland te voorzien van antikerststresstips. Hieruit concludeer ik dat ik me tot the happy few mag rekenen die het wel als een jaarlijks hoogtepunt ervaart. Medio oktober van ieder jaar zie ik al uit naar de eerste minuten op de veerboot richting Terschelling die mijn kerstviering inluiden, om er amper drie dagen later, na de terugweg, weer opgetogen af te stappen. Opgetogen omdat we het weer zo gezellig hebben gehad, maar ook zeker opgetogen omdat het hoog tijd is om een eind te breien aan het 72 uur durende samenzijn met zeven verbaal bovenmatig onderlegde karakters in een net iets te klein, popperig vier-persoons vakantiehuisje.
Op die momenten besef ik dat familie een apart fenomeen is: je kiest ze niet; je krijgt ze, ik ben er als derde in een gezin van zes al mijn hele leven met groot genoegen onder bedolven en tegelijkertijd kan je soms het bloed van deze verwanten wel drinken.
Waar ik het meest van gefascineerd ben, is het feit dat er uit twee mensen vier compleet uiteenlopende karakters voort kunnen komen. Daaraan denkende zie ik mijzelf als klein meisje met mijn twee zusjes aan de keukentafel zitten op een gemiddelde doordeweekse dag waarop we koekjes aan het bakken zijn; koekjes bakken was bij de Huidekopertjes namelijk schering en inslag. Terwijl mijn moeder op de achtergrond ongeduldig en onhandig met 3 tegelijk ingedrukte knoppen en een brandende lucifer de gasoven probeert aan te krijgen, begint het ritueel standaard met mijn grote zus die als overste het deeg zorgvuldig in drie exact gelijke stukken verdeelt om ons daarna, zonder ruimte voor discussie, onze portie toe te bedelen. Tot zover niets vreemds. Mijn fascinatie gaat schuil in de hierop volgende uitvoering. Mijn kleine minizusje gaat minutieus en met uiterste precisie te werk, met als motto het oog wil ook wat. Dit resulteert in een reeks exact gelijke, in alle kleuren van de regenboog geglazuurde kaakjes. Van wie ze dat heeft afgekeken weet ik niet, ik houd er een hele andere aanpak op na: ik zie het als 1 groot experiment. Ik had wel eens vernomen dat pizza’s ook met deeg werden gemaakt, dus hoog tijd om nu de proef op de som te nemen. Van mijn hand volgde dan ook een koekjesassorti met tomaat-kaas/ ui-oregano/ hagelslag-pinda en appelstroop-kaneel smaak. Twisten over smaak deden we toen blijkbaar nog niet. Ten slotte blijkt mijn grote zus er weer een compleet andere benadering op na te houden. Zij pakt haar deegdeel, rolt het kordaat tot het formaat van een winterpeen, snijdt de rol met een mes vastberaden in gelijke plakken om ze daarna zo snel mogelijk over de bakplaat te verdelen. “Zo, ik heb geen tijd te verspillen: hoe sneller ze de oven in gaan, hoe sneller ik er profijt van heb. In je mond smaakt het toch allemaal hetzelfde.”
Beduusd ontwaken mijn kleine zusje en ik uit onze concentratie. Tja, zo hadden wij de zaak nog niet benaderd…
Dit bedoel ik nou: komt dit uit 2 dezelfde mensen? Wat een rijkdom! Kerstmis 2014 here I come!
Een heel ander aspect waarmee ik binnen de familie compleet uit de toon val, is dat ik als enige geen zoetekauw ben. Daarom hier een recept van koekjes, maar dan hartig.

Kneed het meel met de koude boter met koude handen tot een glad deeg. Voeg hier 2 snuffen zout en wat peper aan toe. Dit is het basisdeeg voor hartige koekjes. Je kunt nu eindeloos met smaken variëren. Hier een paar tips:
– Sesamzaad met kerrie en citroenschil
– Geraspte geitenkaas en 2 el mierikswortel
– Geraspte Parmezaanse kaas met citroenschil en maanzaad
– 2 el tahin (sesampasta) en citroenschil
– 2 el mosterd en geraspte oude kaas
Enzovoort…
Voeg jouw keuze toen en kneed weer tot een egaal deeg. Leg erna de bol deeg te rusten in de ijskast voor minimaal een half uur.
Gooi wat meel over je tafel of aanrecht, rol het deel zo dun mogelijk uit (strooi ook wat meel op je deegroller of met folie bedekte wijnfles) en snij er vormpjes van. Smeer er wat geklopt eigeel overheen of werk af met maan-/ sesamzaad of geraspte kaas.
Leg ze op een met bakpapier beklede bakplaat en bak ze in een over van 190 graden ongeveer 15 à 20 minuten. Houd ze goed in de gaten; zodra ze een klein beetje bruin beginnen te kleuren zijn ze klaar.
Lekker bij een dip of uit ‘t vuistje.




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.