To eat or not to eat

Wanneer weet je of een bepaalde karaktereigenschap die hebt normaal is? In je leven redeneer je altijd als eerst vanuit jezelf. Logisch: jij bent jij en jij denkt en voelt als eerst hetgeen dat in jou opkomt. Dus dat is voor jou normaal.
Maar, om er achter te komen of de rest van de wereld dit ook wel zo normaal vindt, kun je bij je omgeving te rade gaan.
Ik heb dit ook gedaan en op deze manier kwam ik tot de grote ontdekking dat niet ieder mens, in elke toestand, op ieder moment van de dag, aan eten denkt. Ik ben dus niet helemaal normaal..
Want of ik nou ga slapen, slaap of ontwaak: er gaat geen eetloze gedachte voorbij. Ok: I love food, so what?
Maar, daarbij constateerde ik ook een bepaalde discrepantie. Want hoe veel mijn hoofd zich ook vult met spijsgepeins, op zijn tijd is het minstens evenzo lekker om niet te eten. Geen zorgen; er volgt nu niet een relaas van een verward anorectisch tienermeisje. 
Nee, niet eten omdat ik aan het sporten bent, ik uit mijn dak sta te gaan op een feestje of ik er incidenteel op een avond niet aan toe kom.
Het gevolg is namelijk dat ik wakker word met een platte buik en met honger die zelfs Afrikaanse kindertjes niet kennen, die vervolgens een heus eetfestijn legitimeert. Want hoe lekker smaakt dan een mierzoete sappige nectarine waarvan het sap tot voorbij je ellenbogen druipt? Een versgebakken lauwe roombotercroissant waarop de zoute kristalroomboter als sneeuw voor de zon verdwijnt? Een goudbruin gebakken tosti die bij het doormidden snijden een waslijn van anderhalve meter gruyèrekaas oplevert? Of een dampend stuk verse appeltaart met spijs zoals alleen mijn moeder hem kan maken?
Als nooit tevoren.
Maar daar heb ik dus wel eerst mijn grote liefde, eten, voor moeten laten staan. De wijze lering die ik hieruit trek is: hou je ècht van eten? Dan moet je het soms verg…eten.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.